| تعداد نشریات | 8 |
| تعداد شمارهها | 329 |
| تعداد مقالات | 2,436 |
| تعداد مشاهده مقاله | 6,229,960 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 4,330,239 |
بررسی چالش تدریج در ترک معصیت با رویکرد تربیت اخلاقی | ||
| فصلنامه علمی تربیت اسلامی | ||
| دوره 21، شماره 55، فروردین 1405، صفحه 166-133 اصل مقاله (568.05 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30471/edu.2025.10785.2997 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد حسین فایضی* 1؛ هادی حسین خانی2 | ||
| 1دانشگاه معارف اسلامی | ||
| 2مٰوسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) | ||
| چکیده | ||
| چکیده گسترده مقدمه و اهداف: اصول تربیتی، گزارههای تجویزی هستند که از مبانی تربیتی نشئت میگیرند و به مربی کمک میکنند تا فعالیتهای لازم برای دستیابی به اهداف تربیتی را شناسایی کند (مصباح یزدی و دیگران، 1390، ص297). بنابراین، تسلط مربی بر این اصول و بهکارگیری آنها ضروری است. یکی از اصول کلیدی در فرایند تربیت انسان، اصل تدریج است. در حوزه تربیت اخلاقی و دینی، اصل تدریج بهعنوان روشی مؤثر در تغییر رفتار و ترک معاصی مطرح میشود. این اصل بهویژه زمانی که افراد در سطوح مختلفی از گناه و معصیت قرار دارند، به کار گرفته میشود و ادعا میشود که ترک تدریجی گناهان میتواند راهی مؤثر برای اصلاح فرد باشد. با این حال، یک چالش اساسی وجود دارد: آیا بهکارگیری تدریج در ترک معاصی میتواند به معنای مجاز بودن ارتکاب معصیت در مراحل اولیه این فرایند تلقی شود؟ بهعنوان مثال، فردی که به شرب خمر مبتلا است، اگر بخواهد به صورت تدریجی این عادت را ترک کند، در مراحل ابتدایی هنوز به ارتکاب این گناه ادامه میدهد. این وضعیت نهتنها با ظاهر آموزههای دینی و فقهی در تضاد است، بلکه میتواند به توجیه رفتارهای نادرست و کاهش اهمیت عمل صالح منجر شود. همچنین، در مورد ترک واجبات نیز، مانند ترک نماز، تدریج میتواند به معنای جواز ترک واجب در مراحل اولیه تلقی گردد. بنابراین، این سؤال مطرح میشود که آیا میتوان با استناد به اصل تدریج، از انجام گناه و معصیت در مراحل اولیه چشمپوشی کرد، یا اینکه باید به ترک معصیت و انجام واجبات بهطور دفعی و بدون تسامح نگریست؟ این مقاله به بررسی این چالش و تأثیرات آن بر فرایند تربیت اخلاقی میپردازد. روش تحقیق: روش تحقیق در این مقاله به صورت اسنادی پیادهسازی میشود. برای بررسی مسئله تدریج در ترک معصیت، ابتدا مروری اجمالی بر ادله شرعیِ مشروعیت بخش به این رویکرد ضروری است. پس از این مرحله، لازم است معیارتدریج در انجام تکالیف شرعیِ الزامی شامل وجود ضرورت عدم توان تعیین گردد تا امکان انطباق آن با فرایند تدریجیِ ترک گناه فراهم شود. سپس معیارهای تشخیص عدم تواناییِ واقعی در ترک فوریِ گناه تحلیل میگردد. درنهایت با تکیه بر این مقدمات، حکم شرعیِ تدریج مبتنی بر ادله فقهی و نیز طراحی الگوی اجراییِ شامل راهکارهای پیش از ضرورت تدریج در ترک معصیت و پس از آن تبیین میشود که این امر امکان پاسخگویی منظم و جامع به مسئله را فراهم میآورد. هدف تحقیق: هدف از این تحقیق، ارائه راهحلهای کاربردی به مربیان در حوزه تربیت اخلاقی در مواجهه با مسئله تدریج در ترک معصیت بوده است. این تحقیق به دنبال فراهم کردن ابزارها و راهنماییهایی برای کمک به مربیان بوده تا با استفاده از اصل تدریج، در فرایند تربیت اخلاقی، به بهبود وضعیت متربیان بپردازند و چالشها را به نحو مؤثری مدیریت کنند. یافتههای تحقیق: یافته های پژوهش نشان می دهند که اصل تدریج به صورت کلی با استناد به نزول تدریجی قرآن، تشریع مرحلهای احکام (مانند تحریم شراب)، مفهوم تزکیه در آیه ۲۱ سوره نور بهعنوان فرایندی تدریجی، و سنت عملی پیامبرn در اصلاح عادات جاهلی، قابل اثبات است. البته تدریج در ترک معصیت به علت مخالفت آن با احکام اولیه، تنها تحت «عنوان ضروری» جایز است؛ یعنی زمانی که ترک دفعی برای متربی غیرممکن باشد. در حقیقت این ضرورت مربوط به احکام ثانویه است که محدود به شرایط ویژهای مانند عسر و حرج، اضطرار یا عدم توانایی عملی مکلف خواهد بود. در تشخیص معیار عسر و حرج، ملاک اصلی «عموم مردم در شرایط مشابه» است نه تمایلات فردی، و نوع فعل و درجه اهمیت آن (مانند مسائل مرتبط با جان، مال یا ناموس) نقش تعیینکننده دارد بهگونهای که افعالی مانند قتل، زنا یا دزدی حتی در سختترین شرایط نیز مشمول عذر عسر و حرج نمیشوند. سوءاختیار در ایجاد شرایط حرجآور (مانند عادت عمدی به گناه) اگرچه به دلیل ناتوانی در ترک فعل حرام، مانع تنجز تکلیف میشود، اما استحقاق عقاب همچنان برای فرد باقی است. از آنجا که تدریج در ترک معصیت بهعنوان آخرین راهکار تربیتی برای مربی مجاز است، مربی پیش از کاربست تدریج به سراغ راهکارهای ترک یکباره گناه توسط متربی میرود. راهکارهای پیش از کاربست تدریج در ترک معصیت شامل افزایش حد توان متربی برای ترک یکباره معصیت میشوند که در بعد انگیزشی آن میتوان به مواردی همچون شناسایی علاقه های متربی و استفاده از آن، استفاده از الگوهای مثبت و انگیزهبخشی مادی و معنوی اشاره کرد. اگر متربی در ترک یکباره گناه موفق نشود، مربی بهعنوان آخرین راه به توصیههای تدریجی برای ترک معصیت روی میآورد. یافتههای پژوهش در بخش شیوه کاربست تدریج در ترک معصیت نشان میدهند که رویکرد تدریجی در ترک معصیت بهعنوان راهکاری جایگزین در شرایط ضروری، با طراحی گامهای عملی متناسب با ظرفیتهای فردی متربی، ضمن حفظ قاطعیت در حرام بودنِ اصل گناه، از شیوۀ «نهیمحور» به جای «اجازهمحور» استفاده میکند تا همسو با احکام الهی، از تقلیلگرایی در مواجهه با معصیت جلوگیری نماید. این روش با محدودسازیِ کاربست تدریج به موارد اضطراری و پرهیز از هرگونه القای شبهۀ همراهی با گناه، این دو اصل بنیادین را در اجرای خود لحاظ میکند و در نهایت با تکیه بر محرکِ توبه بهعنوان موتور محرکۀ تداوم فرایند ترک، انگیزۀ درونی متربی را در مسیر اصلاح رفتاری تقویت مینماید. پیشنهادها: پژوهش حاضر با شناسایی محورهای کلیدی توسعهپذیر، افقهای جدیدی را برای مطالعات آتی ترسیم میکند. تحلیل رابطۀ گناهان با الگوهای تدریجی ترک معصیت و بررسی تفاوتهای ماهوی میان انواع معاصی و تأثیر آنها بر کیفیت فرایند تدریجی، بهعنوان گام نخست در این مسیر مطرح میشود. سنجش تأثیر شاخصههای روانشناختی متربیان از جمله تابآوری و سبکهای یادگیری بر پذیرش مراحل تدریجی، بهعنوان محور مکمل این پژوهش، امکان طراحی مداخلات تربیتی شخصیسازی شده را فراهم میآورد. در حوزۀ فناوری، طراحی سیستمهای دیجیتال همسو با آموزههای دینی مانند پیادهسازی سامانههای هوشمند یادآور توبه و پلتفرمهای ثبت پیشرفت روزانه، امکان رصد دقیق فرایند اصلاح رفتاری را مهیا میسازد. در پایان، صمیمانه از زحمات و همکاریهای ارزشمند استاد هادی حسینخانی در حوزههای تربیتی و نیز استاد سید مصطفی حسینی نسب در بخشهای اجتهادی و فقهی این پژوهش تشکر و قدردانی مینمایم. راهنماییهای دقیق و دانش عمیق این اساتید گرانقدر، نقش بسزایی در تکمیل و ارتقای کیفی مقاله حاضر ایفا نمود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اصل تدریج؛ ترک معصیت؛ تربیت اخلاقی؛ نقش مربی.فقه تربیتی | ||
| مراجع | ||
|
منابع ابنمنظور، محمد بن مکرم (1414ق). لسان العرب، تحقیق و تصحیح جمالالدین میردامادی، بیروت، دارالفکر. ابدال، بتول و دیگران (1400). بررسی اصل تربیتی تدریج در قرآن، مبتنی بر تحلیل و نقد دیدگاه مفسران قرآن. پژوهشهای علم و دین، ش2، 1-25. https://elmodin.ihcs.ac.ir/article اعرافی، علیرضا (1391). مدرسه فقاهت/ آرشیو سال 91-92 درس خارج فقه تربیتی، https://www.eshia.ir/feqh/archive/arafi/tarbiat/91/ اعرافی، علیرضا و تقی مهری رمی، حسین (1394). نقش رعایت توان متربی در تربیت عبادی از منظر فقهی. مطالعات فقه تربیتی، ش3، 85-112.https://civilica.com/doc/1935150 اعرافی (1395). فقه تربیتی: مبانی و پیش فرضها، تحقیق و نگارش سید نقی موسوی، ج1، 30 جلد، چ سوم، قم، موسسه فرهنگی هنری اشراق و عرفان. اعرافی علیرضا (1396). اصول و روشهای تربیتی/ اصل تدریج در تربیت/درس خارج، https://sath3.eshia.ir/feqh/archive/text/arafi/tarbiat/96/960922/ انصاریان، حسین (1386). فروغی از تربیت اسلامی، تهران: مفید. تراشیون، سید علیرضا (بیتا). اصل تدریج و استمرار در تربیت فرزند، مجله علمی ایمانور، آموزش مجازی و غیرحضوری معارف اسلامی. https://imanoor.com/blog الراغب اصفهانی، ابوالقاسم حسین (1412ق). المفردات فی غریب الفاظ القرآن، چ دوم، قم: دفتر نشر الکتاب. جمع من المحققین (1402). دروس تمهدیه فی فقه التربیه، قم: پژوهشگاه فقه نظام. حرّ عاملی، محمد بن حسن (1409ق). تفصیل وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشرعیة، ج1، 30 جلد، قم: مؤسسة آل البیتb. حسینخانی، هادی (1399). واکاوی اصل تدریج در تربیت اخلاقی با تأکید بر نظریه آیت الله مصباح، هاد، ش1، 106-117. https://www.hadqom.ir/article حکیم، محمد تقی (1429ق). القواعد العامه فی فقه المقارن، تهران، المجمع العالمی لتقریب المذاهب الاسلامیه. حلی، حسن بن یوسف (1383). منهاج الکرامه فی معرفه الامامه، مشهد: عروج اندیشه. سبحانی، جعفر (1397). مسائل جدید کلامی، قم: مؤسسه امام صادقj. سیف، علی اکبر (1387). روانشناسی پرورشی نوین: روانشناسی یادگیری و آموزش، چ سوم، تهران: نشر دوران. کاظمی، سید عنایتالله و شکوری، حسن و تلخابی، مجید (1401). تبیین اصل رعایت تدریج در تربیت از دیدگاه فقه تربیتی، مطالعات فقه تربیتی، ش17، 195-219. https://civilica.com/doc/ کرمی، مهدی (1398). قبلۀ العلماء: نگاهی کوتاه به زندگینامه حضرت آیت الله شیخ محمد بهاریe، قم: برکت کوثر. فقیهی، سید احمد (1393). روشهای تربیت اخلاقی در المیزان، قم: مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینیe. فیومی، احمد بن محمد مقری (1414ق). المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، ج2، 2 جلدی، قم: منشورات دار الرضی. قائمی، علی (1375). اخلاق و معاشرت در اسلام، چ ششم، تهران: نشر امیری. کلینی، محمد بن یعقوب (1407ق). الکافی، تحقیق و تصحیح علی اکبر غفاری و محمد آخوندی، ج۱، 8 جلدی، چ چهارم، تهران: دار الکتب الإسلامیة. کمالی وحدت، یاسین و رشیدی آل هاشم، سید محمد رضا و قاسمی شوب، محمد و نصیریان، صفر (1400). تبیین روشهای تربیت دینی بر پایه اصل نیاز محور تدریج»، پاسداری فرهنگی انقلاب اسلامی دانشکده علوم انسانی اسلامی و قدرت نرم دانشگاه افسری و تربیت پاسداری امام حسینj، ش23، ص225-250. https://civilica.com/doc/ طباطبایى، سید محمدحسین (1374). المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه سید محمد باقر موسوى همدانى، ج2،چاپ پنجم، قم: دفتر انتشارات اسلامى جامعۀ مدرسین حوزه علمیه. طباطبایی حکیم، سید سعید (1434ق). المحکم فی اصول الفقه، ج2، 6 جلد، چ چهارم، قم: نشر دار الهلال. طباطبایی حکیم، سید محسن (1374). مستمسک عروۀ الوثقی، ج2، 14 جلد، قم: دارالتفسیر. طبری، محمد بن جریر (1362). تاریخ طبری، ترجمه ابوالقاسم پاینده، چ2، تهران: نشر اساطیر. عالمزاده نوری، محمد (1402). استنباط حکم اخلاقی از متون دینی و ادله لفظی-دفتر دوم: بررسی چند چالش مهم در اصول لفظی فقه الاخلاق، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی. عراقی، ضیاء (1417ق). نهایۀ الافکار، ج1، قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم. مامقانی، عبدالله (بیتا). تنقیح المقال فی علم الرجال، قم: مؤسسه آل البیت. مرادی، حسین و عالم زاده نوری، محمد، بوسلیکی، حسن (1393). نقش مربی در تربیت اخلاقی-معنوی، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی. مروج، حسین (1379). اصطلاحات فقهی، قم: بخشایش. مصباح یزدی، محمدتقی (1390). انسان سازی در قرآن، تنظیم محمود فتحعلی، قم: مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینیe. مصباح یزدی، محمدتقی (1391). آموزش فلسفه، چ هشتم، قم: مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینیe. مصباح یزدی، محمد تقی (1391). اخلاق در قرآن، ، تحقیق و نگارش محمدحسین اسکندری، ج 3، چ هفتم، قم، مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینیe. مصباح یزدی، محمدتقی (1394). فلسفه اخلاق، تحقیق و نگارش احمد حسین شریفی، چ سوم، قم: مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی. مصطفوی، محمد کاظم (1421ق). القواعد مائه قاعده فقهیه معنا و مدرکا و موردا، چ ششم، قم: دفتر انتشارات اسلامی. مطهری، مرتضی (1396). مجموعه آثار شهید مطهری، ج1، چاپ بیست و دوم، تهران: انتشارات صدرا. مکارم شیرازی، ناصر (1370). القواعد الفقهیة، چ سوم، قم: مدرسه الامام على بن ابى طالبj. معین الاسلام، مریم (1385). برخی تربیتهای دینی رسول اعظمn، پیام زن، ش179، 100-110. https://elmnet.ir/vslgg?id نجفی، محمد حسن (1421ق). جواهر الکلام، ج21 و 24، قم: مؤسسه دائرۀ المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیتb. وکیلی، محمد حسن، و دعایی، سید شهاب الدین (1402). درسنامه مدل اسلامی ترک مواد مخدر، مشهد: مؤسسه مطالعات راهبردی علوم و معارف اسلام. هاشمی، سید علی (1395). قرینه مقابله و فن احتباک در قرآن، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی. References ‘Alamzadeh Nuri, Muhammad, 1402 SH, Istinbat-e hukm-e akhlaqi az motun-e dini wa adilleh-ye lafzi - Daftar-e dowvom: Barrasi-ye chand chalesh-e muhimm dar usul-e lafzi-ye fiqh al-akhlaq, Qom, Pazhuheshgah-e ‘Ulum wa Farhang-e Islami. [In Persian] A’rafi, Alireza wa Taqi Mehri Remi, 1394 SH, “Naqsh-e ra’ayat-e tavan-e motarbi dar tarbiyat-e ‘ebadi az manzar-e feqhi”, Mutale’at-e Feqh-e Tarbiyati, No. 3, pp. 85-112. https://civilica.com/doc/1935150 [In Persian] A’rafi, Alireza, 1391 SH, Madreseh-ye Feqhahat / Arshiv-e sal-e 91_92, dars-e kharej-e feqh-e tarbiyati, https://www.eshia.ir/feqh/archive/arafi/tarbiat/91/ [In Persian] A’rafi, Alireza, 1395 SH, Feqh-e Tarbiyati: Mabani wa pish-farz-ha, tahqiq wa negaresh-e Seyyed Nagi Musavi, Vol. 1, 30 vols., 3rd edition, Qom, Mu’asseseh-ye Farhangi-ye Honari-ye Eshraq wa ‘Irfan. [In Persian] A’rafi, Alireza, 1396 SH, Usul wa rawish-ha-ye tarbiyati / asl-e tadrij dar tarbiyat / dars-e kharej, https://sath3.eshia.ir/feqh/archive/text/arafi/tarbiat/96/960922/ [In Persian] Abdal, Batul et al., 1400 SH, “Barrasi-ye asl-e tarbiyati-ye tadrij dar Qur’an, mobtani bar tahlii wa naqd-e didgah-e mofasseran-e Qur’an” Pazhuhesh-ha-ye ‘Elm wa Din, No. 2, pp. 1-25. https://elmodin.ihcs.ac.ir/article_ [In Persian] Al-’Iraqi, Diya’ al-Din, 1417 AH, Nihayat al-Afkar, Vol. 1, Qom, Jame’eh-ye Modarresin-e Hawzeh-ye ‘Ilmiyeh Qom. [In Persian] Al-Hilli, al-Hasan ibn Yusuf, 1383 SH, Minhaj al-Karamah fi Ma’rifat al-Imamah, Mashhad, ‘Uruj-e Andisheh. [In Persian] Al-Hurr al-’Amili, Muhammad ibn al-Hasan, 1409 AH, Tafsili Wasai’il al-Shi’ah ila Tahsili Masa’il al-Shari’ah, Vol. 1, 30 vols., Qom, Mu’assasat Al al-Bayt. [In Persian] Al-Mamaqani, ‘Abdullah, Bita, Tanqih al-Maqal fi ‘Ilm al-Rijal, Mu’assasat Al al-Bayt, Qom. [In Persian] Al-Raghib al-Isfahani, Abu al-Qasim Husayn, 1414 AH, Al-Mufradat fi Gharib al-Alfaz al-Qur’an, 2nd edition, Qom, Daftar Nashr al-Kitab. [In Persian] Ansariyan, Husayn, 1386 SH, Furughi az tarbiyat-e eslami, Tehran, Mofid. [In Persian] Faqihi, Seyyed Ahmad, 1393 SH, Ravish-ha-ye tarbiyat-e akhlaqi dar al-Mizan, Qom, Mu’asseseh-ye Amuzeshi Pazhuheshi-ye Imam Khomeini (rah). [In Persian] Fayyumi, Ahmad ibn Muhammad al-Maqri, Bita, Al-Misbah al-Munir fi Gharib al-Sharh al-Kabir lil-Rafi’i, Vol. 2, 2 vols., Qom, Manshurat Dar al-Rida. [In Persian] Hakim, Muhammad Taqi. (1429 AH). *Al-Qawa’id al-’Ammah fi Fiqh al-Muqaran* [General Rules in Comparative Jurisprudence]. Tehran: Al-Majma’ al-’Alami li-Taqrib al-Madhahib al-Islamiyyah. [In Persian] Hashimi, Seyyed ‘Ali, 1395 SH, Qarineh-ye moqabeleh wa fann-e ehtibak dar Qur’an, Qom, Pazhuheshgah-e ‘Ulum wa Farhang-e Islami. [In Persian] Husayni-Khani, Hadi, 1399 SH, “Vakavi-ye asl-e tadrij dar tarbiyat-e akhlaqi ba ta’kid bar nazariye-ye Ayatullah Misbah”, Had, No. 1, pp. 106-117. https://www.hadqom.ir/article_ [In Persian] Ibn Manzur, Muhammad ibn Mukarram, 1414 AH, Lisan al-’Arab, tahqiq wa tashih Jamal al-Din Mirdamadi, Beirut, Dar al-Fikr. [In Persian] Jam’ min al-Muhaqqiqin, 1402 AH, Durus Tamhidiyah fi Fiqh al-Tarbiyah, Qom, Pazhuheshgah-e Fiqh-e Nizam. [In Persian] Kamali Wahdat, Yasin et al. Rashidi Al-Hashem, Seyyed Mohammad Reza, Ghasemi Shoub, Mohammad, & Nasirian, Safar., 1400 SH, “Tabyin-e ravish-ha-ye tarbiyat-e dini bar payeh-ye asl-e niyazmahdar-e tadrij”, Pasdari-ye Farhangi-ye Enqelab-e Islami Daneshkadeh-ye ‘Ulum-e Ensani-ye Islami wa Qodrat-e Narm Daneshgah-e Afsari wa Tarbiyat-e Pasdari-ye Imam Husayn (‘a), No. 23, pp. 225-250. https://civilica.com/doc/ [In Persian] Karami, Mahdi, 1398 SH, Qeblateh-ye ‘Olama’: Negahi kutah be zendaginameh-ye Hazrat-e Ayatullah Sheikh Muhammad Bahari (rah), Qom, Berakat-e Kawthar. [In Persian] Kazimi, Seyyed ‘Inayatullah et al. Shakuri, Hasan, & Talkhabi, Majid, 1401 SH, “Tabyin-e asl-e ra’ayat-e tadrij dar tarbiyat az didgah-e fiqh-e tarbiyati”, Mutale’at-e Feqh-e Tarbiyati, No. 17, pp. 195-219. https://civilica.com/doc/ [In Persian] Kulayni, Muhammad ibn Ya’qub, 1407 AH, Al-Kafi, tahqiq wa tas-hih ‘Ali Akbar Ghaffari wa Muhammad Akhundi, Vol. 1, 8 vols., 4th edition, Tehran, Dar al-Kutub al-Islamiyah. [In Persian] Makarim Shirazi, Nasir, 1370 SH, Al-Qawa’id al-Fiqhiyah, 3rd edition, Qom, Madrasah al-Imam ‘Ali ibn Abi Talib (‘a). [In Persian] Marwij, Husayn, 1379 SH, Istilahat-e feqhi, Qom, Bakhshesh. [In Persian] Misbah Yazdi, Mohammad Taqi. (1391 AH/2012 CE). *Akhlaq dar Qur’an* [Ethics in the Quran] (M. H. Eskandari, Ed., Vol. 3, 7th ed.). Qom: Mu’asseseh-ye Amuzeshi va Pazhuheshi-ye Imam Khomeini (r.a.) [In Persian]. Misbah Yazdi, Muhammad Taqi, 1390 SH, Insan-sazi dar Qur’an, tanzim-e Mahmoud Fath’ali, Qom, Mu’asseseh-ye Amuzeshi Pazhuheshi-ye Imam Khomeini (rah). [In Persian] Misbah Yazdi, Muhammad Taqi, 1391 SH, Amuzesh-e falsafeh, 8th edition, Qom, Mu’asseseh-ye Amuzeshi Pazhuheshi-ye Imam Khomeini (rah). [In Persian] Misbah Yazdi, Muhammad Taqi, 1394 SH, Falsafeh-ye akhlaq, tahqiq wa negaresh-e Ahmad Husayn Sharifi, 3rd edition, Qom, Mu’asseseh-ye Amuzeshi Pazhuheshi-ye Imam Khomeini (rah). [In Persian] Mo’in al-Islam, Maryam, 1385 SH, “Barkhi-ye tarbiyat-ha-ye dini-ye Rasul-e A’zam (s)”, Payam-e Zan, No. 179, pp. 100-110. https://elmnet.ir/vslgg?id [In Persian] Moradi, Husayn et al. Alamzadeh Noori, Mohammad, & Bosaliki, Hasan., 1393 SH, Naqsh-e morabbi dar tarbiyat-e akhlaqi_ma’navi, Qom, Pazhuheshgah-e ‘Ulum wa Farhang-e Islami. [In Persian] Mustafawi, Muhammad Kazim, 1421 SH, Al-Qawa’id Mi’ah Qa’ideh-ye Feqhiyah Ma’nan wa Madrakan wa Mawridan, 6th edition, Qom, Daftar-e Intisharat-e Islami. [In Persian] Mutahhari, Murtada, 1396 SH, Majmu’eh-ye Athar-e Shahid Mutahhari, Vol. 1, 22nd edition, Tehran, Intisharat-e Sadra. [In Persian] Najafi, Muhammad Hasan, 1421 AH, Jawahir al-Kalam, Vol. 21 & 24, Qom, Mu’assasah Da’irat al-Ma’arif al-Fiqh al-Islami bar Madhhab Ahl al-Bayt (‘a). [In Persian] Qa’emi, Ali. (1375 AH/1996 CE). *Akhlaq va Mu’asherat dar Islam* [Ethics and Social Interaction in Islam] (6th ed.). Tehran: Nashr-e Amiri. [In Persian] Saif, ‘Ali Akbar, 1387 SH, Ravanshenasi-ye Parvaresh-e Novin: Ravanshenasi-ye Yadgiri wa Amuzesh, 3rd edition, Tehran, Nashr-e Dowran. [In Persian] Subhani, Ja’far. (1397 AH/2018 CE). *Masail Jadid-e Kalami* [New Theological Issues]. Qom: Mu’asseseh Imam Sadiq. [In Persian] Tabari, Muhammad ibn Jarir, 1362 SH, Tarikh-e Tabari, tarjomeh-ye Abolqasem Payandeh, Tehran, 2th edition, Nashr-e Asatir. [In Persian] Tabataba’i Hakim, Seyyed Muhsin, 1374 SH, Mustamsak al-’Urwah al-Wuthqa, Vol. 2, 14 vols., Qom, Dar al-Tafsir. [In Persian] Tabataba’i Hakim, Seyyed Sa’id, 1434 AH, Al-Muhkam fi Usul al-Fiqh, Vol. 2, 6 vols., 4th edition, Qom, Nashr Dar al-Hilal. [In Persian] Tabataba’i, Seyyed Muhammad Husayn, 1374 SH, Al-Mizan fi Tafsir al-Qur’an, tarjomeh-ye Seyyed Muhammad Baqir Musavi Hamadani, Vol. 2, 5th edition, Qom, Daftar-e Intisharat-e Islami-ye Jame’eh-ye Modarresin-e Hawzeh-ye ‘Ilmiyeh. [In Persian] Tarashiun, Seyyed Alireza, Asl-e tadrij wa istimrar dar tarbiyat-e farzand, Majalleh-ye ‘elmi-ye Imanur, Amuzesh-e majazi wa ghayr-e hozuri-ye ma’aref-e eslami. https://imanoor.com/blog [In Persian] Wakili, Muhammad Hasan wa Seyyed Shihab al-Din Da’a’i, 1402 SH, Darsnameh-ye model-e eslami-ye tark-e mawad-e mukhaddir, Mashhad, Mu’asseseh-ye Mutale’at-e Rahbordi-ye ‘Ulum wa Ma’aref-e Islam. [In Persian]
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 360 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 12 |
||