| تعداد نشریات | 8 |
| تعداد شمارهها | 329 |
| تعداد مقالات | 2,436 |
| تعداد مشاهده مقاله | 6,229,963 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 4,330,240 |
تحلیل سیاستی هویت علمی و گفتمانی برنامههای جامعهشناسی از نظر تا عمل در آموزش عالی ایران | ||
| فصلنامه علمی - پژوهشی اسلام و علوم اجتماعی | ||
| دوره 17، شماره 35، تیر 1404، صفحه 7-53 اصل مقاله (1.15 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30471/soci.2026.11699.2146 | ||
| نویسنده | ||
| ایمان عرفان منش* | ||
| استادیار، عضو هیئت علمی دانشکدۀ م.ا. فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| چکیده گسترده مقدمه و اهداف: تحلیل برنامههای مصوب جامعهشناسی از منظر پیوند هویت علمی و گفتمانی با سیاستهای کلان علمی و اسناد بالادستی مرتبط با آموزش عالی ایران اهمیت دارد؛ زیرا گسترش علوم اجتماعی بدون در نظر گرفتن اهداف مندرج در سیاستها هزینههای نامطلوب فکری و مادی گوناگونی را به آموزش عالی و جامعه تحمیل میکند. بررسی تاریخ رشتههای علوم اجتماعی و جامعهشناسی در ایران نشاندهندۀ اتصال معرفتی و نظری آنها با گفتمانها و ارزشهای بازیگران متعدد در سطوح سیاستگذاری، برنامهریزی و اجراست. اگر پذیرفته باشیم که سیاستهای کلان علمی مانند یک شاقول در هویتبخشیِ علمی و گفتمانی به آموزش عالی ایران هستند، تخطی یا انحراف از این معیار در برنامهها و رشتهها حاکی از وجود یک چالش راهبردی است. در سیاستپژوهی، ارزشهای متعارف جامعه در نظر گرفته میشود. علوم اجتماعی و بهطورخاص، جامعهشناسی در ایران از جمله علوم مدرنی هستند که از ابتدای ورودشان عمدتاً بنا به مقاصد فرهنگی-سیاسی استفاده شدند. از این نظر، جامعهشناسی ابزاری برای مقاصد سیاسی در دورۀ پهلوی بود تا یک قلمرو معرفتی که بهلحاظ هویتی ریشۀ تاریخی آن با بوم و زیست جامعۀ ایرانی انطباق داشته باشد. گویی جامعهشناسی مانند آونگی در امتداد بردار لیبرالیسم و سوسیالیسم بود؛ یعنی علمی که در گفتمان سیاسی متعیّن میشد. پس از پایان انقلاب فرهنگی (1362)، جامعهشناسی بیش از هر یک از علوم انسانی-اجتماعی متصف به «سکولار بودن» شد، اما در دهههای 90-1380 استقرار تدریجی ایدۀ اسلامیسازی علوم و سپس، تحول علوم انسانی سبب شد که از علوم متعارف انسانی اجتماعی، بهعنوان یک فرصت استفاده شود. مبانی نظری شامل سیاستپژوهی و تبارشناسی والرشتاینی است. روش: این مقاله از روش تحلیل سیاست (PA) و سیاستپژوهی (PR) با تکنیک پژوهش اسنادی (DRM) استفاده کرده است. تحلیل اتخاذ سیاست مستلزم توجه به آن چیزی است که تصویر بزرگ را شکل میدهد؛ یعنی چهارچوبها، نظریهها، مفروضات بنیادین و رهیافتهای عملی برای ارزیابی و اثرگذاری امکانپذیری سیاسی. ملاحظات عملی آن عبارتاند از: شناسایی کنشگران مرتبط، فهم انگیزهها و عقاید آنها، ارزیابی منابع در دسترس و شناسایی عرصه یا سطحی که در آن قواعد فرایند سیاستگذاری را تحتتأثیر قرار میدهد. نمونههایی از اسناد سیاست شامل گزارشهای اداری، صورتجلسات، نقشهها، برنامههای آموزشی و غیره است. در سیاستپژوهی، به موارد زیر در اطلاع از پیشینۀ مسئله پاسخ داده میشود: آیا اهداف به مرور زمان تغییر کردهاند؟ اهداف جنبۀ نمایشی دارند یا برای ایجاد تغییرات واقعی هستند؟ ارزشها و مفروضات نهفته در سیاست چه هستند؟ موفقیت سیاستها تا چه حدی بوده است؟ مخاطبان، بازیگران و سیاستگذاران چه کسانی هستند؟ کدام سازمانها و کمیتههایی در اجرای آن سهیم بودهاند؟ برنامهها به چه وسیلهای تحکیم یا اجرا شده است؟ نقطۀ تمرکز تحلیل سیاست تحتتأثیر چهارچوب مفهومی تحلیل خواهد بود. در این پژوهش، برنامههای درسی علوم اجتماعی با تأکید بر رشتۀ جامعهشناسی بهعنوان محصول نهایی در نظر گرفته شده است که باید آنها را در قلمرو گفتمانی وسیعترشان یعنی سیاستهای کلان علم در آموزش عالی ایران در نظر گرفت. به این منظور از سامانۀ سرفصل دروس برنامههای مصوب اخذ و بر طبق روش تحلیل سیاست و اصول سیاستپژوهی بررسی شدهاند. جامعۀ آماری تمامی رشتهها و گرایشهای علوم اجتماعی و جامعهشناسی و نمونهگیری منطبق بر تمام نمونهها (نمونۀ تمام-نما) است. نتایج: یافتهها در سه لایه تحلیل شدهاند: «هنجاری و تجویزی»، «توصیفی و وضعی» و نیز «گفتمانی و ژرفکاوی». نتایج از تکثر معنا بهلحاظ محتوایی، کارکردی و انتظارات از جامعهشناسی در میان دانشگاههای ایران حکایت دارد. افزونبر بررسی وضعیت کنونی رشتۀ جامعهشناسی در بستر تاریخی و سیاسی، آسیبشناسی دربارۀ بروز بودن، کاربردی بودن، اثربخشی و شیوۀ اجرای برنامههای درسی با توجه به اسناد و سیاستهای کلان علمی کشور انجام شده است. با فاصله گرفتن از مرکز رشتۀ جامعهشناسی و حرکت به لایههای بیرونی خانوادۀ علوم اجتماعی، دستکم میتوان هفت قلمرو گسترش علوم اجتماعی در آموزش عالی ایران را شناسایی کرد: برنامهریزی و سیاستگذاری و حکمرانی اجتماعی، توسعه و پیشرفت، جمعیتشناسی، فلسفۀ علم، مددکاری و خدمات اجتماعی، مردمشناسی، مطالعات اجتماعی. در این رشتهها، تقابلهای گفتمانی مانند «توسعه» و «پیشرفت» در عناوین رشتهها مشهود است. با مراجعه به لایۀ محتوایی سرفصلهای پیشنهادی دانشگاهها مشخص میشود که برخی جریانها هنوز بهدنبال علوم اجتماعی و جامعهشناسی مرسوم (غربی) هستند. حتی برخی از دانشگاهها تبدیل به لجنهها و پایگاههای فکری مرام لیبرال یا سایر ایسمهای غربی هستند. رویکرد تهذیبی و ترمیمی نسبت به جامعهشناسی حرکتی بطئی داشته است. البته رویکردهای تأسیسی و تولیدی نیز در پایگاههای فکری متصل به گفتمان انقلاب اسلامی پیگیری شده است. طرفداران جامعهشناسی مرسوم (غربی) چندان به تفطن دربارۀ اتصال میان این علم با تاریخ و بوم جامعه نرسیدهاند. یکی از بنیانیترین مباحث در لایۀ ژرفکاوی و گفتمانی دربارۀ جامعهشناسی در آموزش عالی ایران، نسبت میان جامعهشناسی و ارزش است. باورمندان به جامعهشناسی مرسوم(غربی) در ایران، همچنان جامعهشناسی را علمی خنثی، بیطرف و عینی میپندارند. بحث و نتیجهگیری: فاصله میان اهداف مندرج در سیاستها با وضع موجود مشهود است. چنانچه سیر علم جامعهشناسی در ایران را بررسی کنیم، هویت علمی برنامههای مصوب از رشته و گرایشهای جامعهشناسی با گفتمان معرفتی و فرهنگی پس از انقلاب اسلامی نه تماماً همگرا و نه تماماً واگرا بوده است. برخی برنامهها (مانند رشتۀ جامعهشناسی تاریخی) مسیر «مطالعۀ» علم اجتماعی مدرن را از مسیر «بهکارگیری» آن جدا فرض کردهاند و «علم اجتماعی مدرن» را به «تاریخ علم اجتماعی مدرن» (همارز تاریخ سایر علوم) تقلیل دادهاند. دستهای دیگر از برنامهها (مانند پژوهش علوم اجتماعی و جامعهشناسی مسائل اجتماعی ایران)، از جنبههای هستیشناسانه، معرفتشناسانه و انسانشناسانۀ علم اجتماعی مدرن فاصله گرفتهاند و علم جامعهشناسی را صرفاً بهعنوان یک تکنیک و ابزار برای پیمایشها و پژوهشهای اجتماعی بهکار میگیرند. در این برنامهها که انگیزههای پراگماتیستی غلبه یافتهاند، باید ناگزیر و در صورت اقتضا به برخی از نظریات جامعهشناسی مرسوم (غربی) تن داد؛ زیرا قرار است آن نظریات کاربست و چهارچوب نظری پژوهشها و مطالعات را شکل دهد. بیشترِ آنچه در آموزش عالی علوم اجتماعی ایران در جریان است، مباحث دهههای قبلی تمدن غرب است. نوعی از نگرشهای انتقادی به آن تمدن و تجدیدنظرهایی که متفکران غربی نسبت به برخی مواضع و موضوعات کلیدی (در رابطۀ علم، جامعه و دین) داشتهاند، به جامعۀ دانشگاهی ایران راه نیافتهاند یا کمتر ورود پیدا کردهاند. بهلحاظ جنبۀ میانرشتهای، جامعهشناسی توفیقی اندکی داشته است تا خود را در نسبت با روانشناسی، علوم شناختی، سیاستگذاری، رسانه و فناوریهای نوین از جمله هوش مصنوعی بروز کند. فقدان نظام ارزیابی برای حُسن تدوین و اجرای سیاستهای علمی یک خلأ جدی است. تقدیر و تشکر: موردی ذکر نشده است. تعارض منافع: هیچ تعارضی وجود نداشته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تحلیل سیاست؛ جامعهشناسی؛ آموزش عالی؛ برنامۀ درسی؛ گفتمان؛ هویت | ||
| مراجع | ||
|
منابع
آرون، رمون (1402). جامعهشناسی تمدن مدرن، ترجمۀ پیروز ایزدی. تهران: فرهنگ جاوید.
اسلامی، روحاله، و خوشبین، ملیحه (1403). چرخۀ سیاستگذاری آموزشعالی در ایران: روندها، فرایندها و چالشها. توسعۀ علوم انسانی، 10، 71-104. https://doi.org/10.22047/hsd.2024.447890.1009
اسمیت، جیمز (1401). چگونه سکولار نباشیم؟ تقریری از اندیشۀ چارلز تیلور، ترجمۀ حامد قدیری. تهران: ترجمان علوم انسانی.
اسمیت، فیلیپ، و رایلی، الگزندر (1394). نظریۀ فرهنگی، ترجمۀ محسن ثلاثی. تهران: علمی.
اشتریان، کیومرث (1391). روش سیاستگذاری فرهنگی. تهران: آشنا.
افروغ، عماد (1386). محتواگرایی و تولید علم. تهران: سورۀ مهر.
افروغ، عماد (1396). ارزیابی انتقادی نهاد علم در ایران. تهران: پژوهشکدۀ مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
الدمدو، کنت (1403). سنتگرایی: دین در پرتو فلسفۀ جاویدان، ترجمۀ رضا بهشتی. تهران: حکمت.
برگر، پیتر (1402). سایبان مقدس: عناصر نظریۀ جامعهشناختی دین، ترجمۀ ابوالفضل مرشدی. تهران: ثالث.
بلاوت، جیمز موریس (1401). غرب چگونه غرب شد، ترجمۀ مرتضی مداحی. تهران: سروش.
بودن، ریمون (1389). مطالعاتی در آثار جامعهشناسان کلاسیک، جلد 2، ترجمۀ باقر پرهام. تهران: مرکز.
بهامبرا، گرمیندر (1401). بازاندیشی در معنای مدرنیته: پسااستعمارگرایی و تخیل جامعهشناسانه، ترجمۀ شهاب تقیپور. تهران: پژوهشکدۀ فرهنگ و هنر اسلامی.
پر، رنو، و پله، ژیل (1396). جامعهشناسی-تاریخ اقدام عمومی، ترجمۀ مجید وحید. تهران: مرکز.
تریگ، راجر (1400). فهم علم اجتماعی، ترجمۀ شهناز مسمیپرست. تهران: گل آذین.
خشکاب، شهربانو (1403). شناسایی و اولویتبندی مؤلفههای اصلی مبانی سیاسی-اجتماعی آموزش عالی ایران؛ با تأکید بر انتظارات دولت. مجلس و راهبرد، 117، 445-495. https://doi.org/10.22034/mr.2022.5402.5163
ریتزر، جرج (1389). مبانی نظریۀ جامعهشناختی معاصر و ریشههای کلاسیک آن، ترجمۀ شهناز مسمیپرست. تهران: ثالث.
ژیرو، کلود (1395). تاریخ جامعهشناسی، ترجمۀ گیتی خرسند. تهران: نگاه معاصر.
شیربگی، ناصر، و عبدالهزاده، نسیم (1399). تحلیل گفتمان سیاستگذاری آموزشی در نظام آموزش عالی ایران. سیاستگذاری عمومی، 6(2)، 179-200. https://doi.org/10.22059/jppolicy.2020.77619
عرفانمنش، ایمان (1400). ارزیابی وضعیت حکمرانی پایدار در شورای تحول علوم انسانی در چارچوب بیانیۀ گام دوم انقلاب اسلامی. مطالعات الگوی پیشرفت اسلامی ایرانی، 17، 9-38. DOR: 20.1001.1.23295599.1400.9.1.1.8
عرفانمنش، ایمان (1401). فرهنگ علم و فناوری و خلقیات ایرانی: تحلیلی راهبردی از گونهشناسی مشکلات و راهکارها بر مبنای نظر نخبگان. راهبرد، 103، 253-286. https://doi.org/10.22034/rahbord.2023.378069.1524
عرفانمنش، ایمان (1402). تمدن-جامعهشناسی: رویکردی انتقادی و تحولی از دریچۀ فلسفۀ تاریخ و تمدن. تهران: دانشگاه امام صادقj.
عرفانمنش، ایمان (1404الف). بنمایههای الهیات تمدنی علم اجتماعی مدرن. تهران: سروش.
عرفانمنش، ایمان (1404ب). مطالعۀ تطبیقی انگارۀ الهیات تمدنی در رویکرد و اسناد راهبردی کلان در ایران معاصر. راهبرد اجتماعی فرهنگی، 56، 497-536. https://doi.org/10.22034/scs.2025.513091.1676
علیپور، مهدی (1403). انتظارات اسناد بالادستی از نظام آموزش عالی کشور. پژوهش و برنامهریزی در آموزش عالی، 112، 1-15. 10.61838/KMAN.IRPHE.30.2.1
فوکو، میشل (1400). مراقبت و تنبیه، ترجمۀ نیکو سرخوش و افشین جهاندیده. تهران: نشر نی.
فی، براین (1402). فلسفۀ امروزین علوم اجتماعی: با نگرش چندفرهنگی، ترجمۀ خشایار دیهیمی. تهران: نشر نو.
کپوتو، ریچارد، کاترین، ماری، نتینگ، اف الن، کافی، آماندا، آمنتا، ادوین، و کلاسن، جوچن (1400). درآمدی به تحلیل سیاست اجتماعی، ترجمۀ معصومه قاراخانی. تهران: کرگدن.
کریمی، جلیل (1401). تحلیل ساختاری آموزش عالی بهمثابۀ نظام اجتماعی: پژوهشی کیفی. مطالعات دانشگاه، 1، 89-124. https://doi.org/10.22035/jous.2022.415
لیدمن، سون اریک (1387). در سایۀ آینده: تاریخ اندیشۀ مدرنیته، ترجمۀ سعید مقدم. تهران: اختران.
مارتین، دیوید، میلز، جان ارم، و پیکرینگ، ویلیام (1398). جامعهشناسی و الهیات: پیوند و تعارض، ترجمۀ علی مرشدیزاده. تهران: ترجمان علوم انسانی.
ماژرزاک، آن (1398). پژوهش و سیاستگذاری، ترجمۀ هوشنگ نایبی. تهران: نی.
مرادیپور، حجتاله، حاجیانی، ابراهیم، و خلیفه، حشمت (1396). رهیافتی به پیامدهای سیاستگذاری علم و فناوری در ایران براساس تحلیل اسناد بالادستی. پژوهش در نظامهای آموزشی، 37، 151-178. https://doi.org/10.22034/jiera.2017.57770
محبان، محمدجواد، قائدی، محمدرضا، دهشیری، محمدرضا، و کاوه، محمدکاظم (1403). ارزیابی چالشهای نظام آموزش عالی ایران بعد از انقلاب در فرآیند سیاستگذاری و تصمیمسازی علمی و اجرایی. جامعهشناسی آموزش و پرورش، 10(2)، 284-294. https://www.doi.org/10.22034/ijes.2024.2021986.1534
والرشتاین، ایمانوئل (1400). علوم اجتماعی را بگشایید: گزارشی در باب ساختاربندی مجدد علوم اجتماعی، ترجمۀ مهدی معافی. تهران: روزگار نو.
همرسلی، مارتین (1400). مفهوم فرهنگ: تاریخچه و ارزیابی، ترجمۀ حجتاله خدری و ولیاله نصیری. تهران: نقد فرهنگ.
References ʿĀbidīnī, M. R. (1399 H.sh./2020). Taḥaqquq-i khānavādih-ʾi wilāyīʾī bā majālis-i Ḥusaynī [Realizing the divinely-guided family through Ḥusaynī gatherings]. Tehran: Nashr-i Maʿārif. [In Persian] Afrūgh, ʿI. (1386 H.sh./2007). Mihṭawāgarāyī wa tawlīd-i ʿilm [Contentism and the production of knowledge]. Tehran: Sūrih-ʾi Mihr. [In Persian] Afrūgh, ʿI. (1396 H.sh./2017). Arzyābī-yi intiqādī-yi nihad-i ʿilm dar Īrān [A critical assessment of the institution of science in Iran]. Tehran: Pizhūhishkadih-ʾi Muṭāliʿāt-i Farhangī wa Ijtimāʿī. [In Persian] Āl-Damdū, K. (1403 H.sh./2024). Sunnatgarāyī: Dīn dar purtuw-i falsafih-ʾi jāwidān [Traditionalism: Religion in the light of eternal philosophy] (R. Bihishtī, Trans.). Tehran: Ḥikmat. [In Persian] ʿAlīpūr, M. (1403 H.sh./2024). Intiẓārāt-i asnād-i bālādashtī az niẓām-i āmūzish-i ʿālī-yi kishwar [Expectations of upstream documents from the country’s higher education system]. Pizhūhish wa BarnāmihRīzī dar Āmūzish-i ʿĀlī, 112, 1-15. doi: 10.61838/KMAN.IRPHE.30.2.1 [In Persian] Ārūn, R. (1402 H.sh./2023). Jāmiʿahshināsī-yi tamaddun-i mudirn [Sociology of modern civilization] (P. Īzadī, Trans.). Tehran: Farhang-i Jāwid. [In Persian] Ashtariyān, K. (1391 H.sh./2012). Ravish-i siyāsatguzārī-yi farhangī [Method of cultural policy]. Tehran: Āshnā. [In Persian] Barker, E. (1976). Value systems generated by biologist. Contact, 55(1), 2-13. doi: 10.1080/13520806.1976 Bauman, Z. (1992). Intimations of postmodernity. London: Routledge. Berger, P. (1402 H.sh./2023). Sāyibān-i muqaddas: ʿAnāṣir-i naẓariyyih-ʾi jāmiʿahshinākhtī-yi dīn [The sacred canopy: Elements of a sociological theory of religion] (A. Murshidī, Trans.). Tehran: S̱ālis̱. [In Persian] Bhambra, G. (1401 H.sh./2022). Bāzandīshī dar maʿnā-yi mudirniyyih: Pasāistiʿmārgarāyī wa takhayyul-i jāmiʿahshinākhtī [Rethinking the meaning of modernity: Postcolonialism and the sociological imagination] (Sh. Taqīpūr, Trans.). Tehran: Pizhūhishkadih-ʾi Farhang wa Hunar-i Islāmī. [In Persian] Blaut, J. M. (1401 H.sh./2022). Gharb chigūnih gharb shud [How the West became the West] (M. Madadḥī, Trans.). Tehran: Surūsh. [In Persian] Boudon, R. (1389 H.sh./2010). Muṭāliʿātī dar ās̱ār-i jāmiʿahshināsān-i klāsīk [Studies in the works of classical sociologists] (Vol. 2) (B. Parhām, Trans.). Tehran: Markaz. [In Persian] Bourdieu, P., & Wacquant, L. (1992). An invitation to reflexive sociology. Chicago: University of Chicago Press. Caputo, R., et al. (1400 H.sh./2021). Darāmadī bar taḥlīl-i siyāsat-i ijtimāʿī [An introduction to social policy analysis] (M. Qarākhānī, Trans.). Tehran: Kargadān. [In Persian] Erfanmanesh, I. (1400 H.sh./2021). Arzyābī-yi wizhagī-yi ḥukmrānī-yi pāydār dar Shawrā-yi Taḥawwul-i ʿUlūm-i Insānī dar chārchūb-i bayāniyyih-ʾi Gām-i Duvvum-i Inqilāb-i Islāmī [Evaluation of sustainable governance status in the Council for the Transformation of the Humanities within the framework of the Second Step of the Islamic Revolution statement]. Muṭāliʿāt-i Algow-yi Pišraft-i Islāmī-i Īrānī, 17, 9-38. DOR: 20.1001.1.23295599.1400.9.1.1.8 [In Persian] Erfanmanesh, I. (1401 H.sh./2022). Farhang-i ʿilm wa fannāwarī wa khulqiyyāt-i Īrānī: Taḥlīlī rāhburdī az gūnihshināsī-yi mushkilāt wa rāhkārhā bar mabnā-yi naẓar-i nukhbagān [Culture of science and technology and Iranian character traits: A strategic analysis of the typology of problems and solutions based on elite opinions]. Rāhburd, 103, 253-286. doi: 10.22034/rahbord.2023.378069.1524 [In Persian] Erfanmanesh, I. (1402 H.sh./2023). Tamaddun-Jāmiʿahshināsī: Rūykardī intiqādī wa taḥawwulī az dargah-ʾi falsafih-ʾi tārīkh wa tamaddun [Civilo-sociology: A critical and transformational approach from the perspective of the philosophy of history and civilization]. Tehran: Dānishgāh-i Imām Ṣādiq. [In Persian] Erfanmanesh, I. (1404a H.sh./2025a). Binmāyihhā-yi īlāhiyyāt-i tamaddunī-yi ʿilm-i ijtimāʿī-yi mudirn [Motifs of civilizational theology of modern social science]. Tehran: Surūsh. [In Persian] Erfanmanesh, I. (1404b H.sh./2025b). Muṭāliʿih-ʾi taṭbīqī-yi angārih-ʾi īlāhiyyāt-i tamaddunī dar rūykard wa asnād-i rāhburdī-yi kalān dar Īrān-i muʿāṣir [A comparative study of the idea of civilizational theology in the approach and macro-strategic documents in contemporary Iran]. Rāhburd-i Ijtimāʿī-Farhangī, 56, 497-536. doi: 10.22034/scs.2025.513091.1676 [In Persian] Eslāmī, R., & Khwashbīn, M. (1403 H.sh./2024). Charkhih-ʾi siyāsatguzārī-yi āmūzish-i ʿālī dar Īrān: Rawandhā, farāyandhā wa chālīshhā [The higher education policy cycle in Iran: Trends, processes, and challenges]. Tawsiʿih-ʾi ʿUlūm-i Insānī, 10, 71-104. doi: 10.22047/hsd.2024.447890.1009 [In Persian] Fayy, B. (1402 H.sh./2023). Falsafih-ʾi imrūzīn-i ʿulūm-i ijtimāʿī: Bā nigarish-i chandfarhangī [Contemporary philosophy of the social sciences: With a multicultural perspective] (Kh. Dayhīmī, Trans.). Tehran: Nashr-i Nū. [In Persian] Foucault, M. (1400 H.sh./2021). Murāqabat wa tanbīh [Supervision and punishment] (N. Surkhwash & A. JahānDīdih, Trans.). Tehran: Nay. [In Persian] Geertz, C. (1973). The interpretation of cultures. New York: Basic Books. Giddens, A. (1995). Beyond left and right. Stanford, CA: Stanford University Press. Gilbert, N., & Terrell, P. (2010). Dimensions of social welfare policy. Boston: Allyn & Bacon. Gīrū, Cl. (1395 H.sh./2016). Tārīkh-i jāmiʿahshināsī [History of sociology] (G. K͟hursand, Trans.). Tehran: Nigāh-i Muʿāṣir. [In Persian] Guba, E. G. (1984). The effect of definitions of policy on the nature and outcomes of policy analysis. Educational Leadership, 42, 63-70. Hamersley, M. (1400 H.sh./2021). Mafhūm-i farhang: Tārīkhchih wa arzyābī [The concept of culture: History and evaluation] (H. K͟hadrī & V. Naṣīrī, Trans.). Tehran: Naqd-i Farhang. [In Persian] Karīmī, J. (1401 H.sh./2022). Taḥlīl-i sākhtārī-yi āmūzish-i ʿālī bihmas̱ābah-ʾi niẓām-i ijtimāʿī: Pizhūhishī kayfī [Structural analysis of higher education as a social system: A qualitative research]. Muṭāliʿāt-i Dānishgāh, 1, 89-124. doi: 10.22035/jous.2022.415 [In Persian] Khwashkāb, Sh. (1403 H.sh./2024). Shināsāyī wa awlawiyatbandī-yi muʾallifihhā-yi aṣlī-yi mabānī-yi siyāsī-ijtimāʿī-yi āmūzish-i ʿālī-yi Īrān; bā taʾkīd bar intiẓārāt-i dawlat [Identifying and prioritizing the main components of the socio-political foundations of Iranian higher education; emphasizing the expectations of the government]. Majlis wa Rāhburd, 117, 445-495. doi: 10.22034/mr.2022.5402.5163 [In Persian] Kraft, M. E., & Furlong, S. R. (2010). Public policy: Politics, analysis, and alternatives. Washington, DC: CQ Press (Sage). Lidman, S.-E. (1387 H.sh./2008). Dar sāyih-ʾi āyandih: Tārīkh-i andīshih-ʾi mudirniyyih [In the shadow of the future: A history of modern thought] (S. Muqaddam, Trans.). Tehran: Akhtarān. [In Persian] Lipsky, M. (2010). Street-level bureaucracy: Dilemmas of the individual in public service. New York: Russell Sage Foundation. MacIntyre, A. (1988). Whose justice? Which rationality? Notre Dame, IN: University of Notre Dame Press. Martin, D., Mills, J. O., & Pickering, W. S. F. (Eds.). (1398 H.sh./2019). Jāmiʿahshināsī wa īlāhiyyāt: Paywand wa taʿāruż [Sociology and theology: Connection and conflict] (A. Murshidīzād, Trans.). Tehran: Tarjumān-i ʿUlūm-i Insānī. [In Persian] Māzarzāk, A. (1398 H.sh./2019). Pizhūhish wa siyāsatguzārī [Research and policy-making] (H. Nāyibī, Trans.). Tehran: Nay. [In Persian] Miḥbān, M. J., Qāʾidī, M. R., Dihshīrī, M. R., & Kāwih, M. K. (1403 H.sh./2024). Arzyābī-yi chālīshhā-yi niẓām-i āmūzish-i ʿālī-yi Īrān baʿd az inqilāb dar farāyand-i siyāsatguzārī wa taṣmīmsāzī-yi ʿilmī wa ijrāʾī [Assessing the challenges of the Iranian higher education system after the revolution in the process of policy-making and scientific and executive decision-making]. Jāmiʿahshināsī-yi Āmūzish wa Parwarish, 10(2), 284-294. doi: 10.22034/ijes.2024.2021986.1534 [In Persian] Mīrbābāpūr, S. M., & Sājidī, A. (1392 H.sh./2013). Dīn wa mudirniyyih: Barrasī-yi rūykard-i furūkāhishī bih dīn dar nisbat bā mudirniyyih [Religion and modernity: A reductive approach to religion in relation to modernity]. Maʿrifat-i Kalāmī, 1, 93-114. [In Persian] Mīrkhandān, S. ʿA. (1401 H.sh./2022). Barrasī-yi kārkardhā-yi jāmiʿahshinākhtī-yi sargarmī bā rūykard-i Islāmī [Investigating the sociological functions of entertainment with an Islamic approach]. Islām wa ʿUlūm-i Ijtimāʿī, 27, 75-89. doi: 10.30471/soci.2022.8210.1742 [In Persian] Muḥaqqiq Dāmād, S. M. (1393 H.sh./2014). Naẓariyyih-ʾi siyāsatī-yi Islām [Political theory of Islam]. Qom: Būstān-i Kitāb. [In Persian] Murādīpūr, H., Ḥājiyānī, I., & Khalīfih, H. (1396 H.sh./2017). Rāhyāftī bih pāyāmadhā-yi siyāsatguzārī-yi ʿilm wa fannāwarī dar Īrān bar asās-i taḥlīl-i asnād-i bālādashtī [An approach to the consequences of science and technology policy-making in Iran based on the analysis of upstream documents]. Pizhūhish dar Niẓāmhā-yi Āmūzishī, 37, 151-178. doi: 10.22034/jiera.2017.57770 [In Persian] Najafpūr, Sh. (1393 H.sh./2014). Akhlāq dar rasānih; chālīshhā-yi asāsī wa tawṣīyihhā-yi millī [Media ethics; key challenges and national recommendations]. Akhlāq dar ʿUlūm wa Fannāwarī, 2, 97-105. [In Persian] O’Connor, M. K., & Netting, F. E. (2009). Organization practice: A guide to understanding human service organizations. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons. Pithouse, A., & Williamson, H. (1997). Engaging the user in welfare services. Birmingham: Venture. Pizhūhishkadih-ʾi Ḥawzih wa Dānishgāh. (1395 H.sh./2016). Jāmiʿahshināsī dar Īrān: Wāligīrīhā wa dīdgāhhā [Sociology in Iran: Impediments and perspectives]. Qom: Pizhūhishkadih-ʾi Ḥawzih wa Dānishgāh. [In Persian] Rehner, J. (1994). Practical strategies for critical thinking. Boston: Houghton Mifflin. Rein, M., & White, S. H. (1977). Can policy research help policy? The Public Interest, 49, 119-136. Sabatier, P. A. (2007). Theories of the policy process. Boulder, CO: Westview Press. Sālimī Qumṣarī, M. (1386 H.sh./2007). Mawāniʿ-i farhangī-yi taḥazzub dar Īrān (dawrih-ʾi awwal-i taḥazzub, 1304-1288 H.sh.) [Cultural obstacles to party politics in Iran (the first period of party politics, 1909-1925)]. Faṣlnāmih-ʾi ʿUlūm-i Ijtimāʿī, (37), 39-71. [In Persian] Sarvarī, M. R. (1398 H.sh./2019). Pīshfarżhā-yi jāmiʿahshināsī-yi dīn dar Īrān [Presuppositions of the sociology of religion in Iran]. Qom: Pizhūhishgāh-i ʿUlūm wa Farhang-i Islāmī. [In Persian] Shīrbaygī, N., & ʿAbdullāhzādih, N. (1399 H.sh./2020). Taḥlīl-i guftumān-i siyāsatguzārī-yi āmūzishī dar niẓām-i āmūzish-i ʿālī-yi Īrān [Analysis of the discourse of educational policymaking in the Iranian higher education system]. Siyāsatguzārī-yi ʿUmūmī, 6(2), 179-200. doi: 10.22059/jppolicy.2020.77619 [In Persian] Smith, J. (1401 H.sh./2022). Chigūnih sikūlār nabāshīm? Taqrīrī az andīshih-ʾi Chārlz Tāylūr [How not to be secular? An exposition of Charles Taylor’s thought] (Ḥ. Qadīrī, Trans.). Tehran: Tarjumān-i ʿUlūm-i Insānī. [In Persian] Smith, P., & Riley, A. (1394 H.sh./2015). Naẓariyyih-ʾi farhangī [Cultural theory] (M. S̱alās̱ī, Trans.). Tehran: ʿIlmī. [In Persian] Stone, D. (2002). Policy paradox: The art of political decision making. New York: Norton. Trigg, R. (1400 H.sh./2021). Fahm-i ʿilm-i ijtimāʿī [Understanding social science] (Sh. Masmīparast, Trans.). Tehran: Gul Āzīn. [In Persian] Vāʿiẓī, A. M. (1401 H.sh./2022). Barrasī-yi chālīshhā-yi Ṣidā wa Sīmā-yi Jumhūrī-yi Islāmī-yi Īrān wa mīkānīsmhā-yi taḥawwul [Investigating the challenges of the Islamic Republic of Iran Broadcasting and transformation mechanisms]. Retrieved from https://iranthinktanks.com [In Persian] Wallerstein, I. (1400 H.sh./2021). ʿUlūm-i ijtimāʿī rā bígushāyīd: Guzārishī dar bāb-i sākhtārbindī-yi mujaddad-i ʿulūm-i ijtimāʿī [Open the social sciences: A report on the restructuring of the social sciences] (M. Muʿāfī, Trans.). Tehran: Rūzgār-i Nū. [In Persian] Weimer, D. L., & Vining, A. R. (2011). Policy analysis. Boston: Longman. Wildavsky, A. (1979). Speaking truth to power: The art and craft of policy analysis. Boston: Little, Brown. Zirzas, A. (1389 H.sh./2010). Mabānī-i falsafī-yi ʿulūm-i ijtimāʿī [Philosophical foundations of the social sciences] (M. ʿImādat, Trans.). Tehran: Samt. [In Persian]
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 110 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 28 |
||